Warszawa. Opatrzności Bożej w Wilanowie

Aktualności
O parafii

Plan Świątyni
Bryła świątyni to rotunda zwieńczona owalną kopułą. Została ona zaprojektowana jako jednoprzestrzenne wnętrze. W nawie głównej będzie 1500 miejsc siedzących i zostanie ona oddzielona od nawy bocznej filarami. Z pierścienia nawy bocznej, nad którą znajdzie się Muzeum Jana Pawła II, wierni będą wchodzić do 4 bocznych oraz do zakrystii. Codzienne Msze święte będą odprawiane w jednej z nich.

Informacja na temat projektu i zespołu autorskiego
Realizacja Świątyni Świętej Bożej Opatrzności opiera się na projekcie wykonawczym przygotowanym przez pracownię architektoniczną „Szymborski & Szymborski” Spółka Jawna oraz specjalistyczne biura branżowe – konstrukcyjne i instalacyjne.
Projekt architektoniczny, jego forma przestrzenna – symboliczna – stanowi wynik współpracy architektów z Inwestorem. Narracja wydarzeń historycznych (czterech dróg, którymi Polacy dążyli do wolności: Droga Modlitwy, Cierpienia, Oręża i Kultury), to wytyczne Księdza Prymasa dla programu Świątyni, to symbolika, która została przetworzona na język inżynierów projektantów, inżynierów realizatorów Wotum Narodu.
Ekspresja środków wyrazu, ład przestrzenny, odwoływanie się do form organicznych we wnętrzu „katedry” – to elementy, które mają sprzyjać spotkaniu wiernych z Bogiem.
Projekt wykonawczy realizacyjny przygotowany przez zespół wielobranżowy jest zwieńczeniem wysiłków projektowych, stanowi instrument, który w rękach firmy wykonawczej pozwala zastępom specjalistów tworzyć realną przestrzeń Świątyni.

Idea budowy świątyni
Idea budowy świątyni pod wezwaniem Opatrzności Bożej sięga czasów panowania króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Z jego woli kościół miał stanąć w Ujazdowi pod Warszawą, na skarpie nad wąwozem Agrykola, naprzeciw Zamku Ujazdowskiego, czyli na nowoczesnej i rozległej rezydencji królewskiej. Spośród licznych projektów architektonicznych świątyni i jej otoczenia król wybrał projekt oparty głównie na rzucie krzyża greckiego – autorstwa Jakuba Kubickiego, ucznia Dominika Merliniego. Intensywne prace budowlane w Łazienkach, przekazanie Zamku Ujazdowskiego na koszary oraz wyjazd Kubickiego do Paryża – odsunęły w czasie realizację tego projektu.

Rozpoczęcie budowy świątyni
Konstytucja 3 Maja (1791) była drugą na świecie, po Konstytucji Stanów Zjednoczonych, ustawą regulującą organizację władz państwowych oraz praca i obowiązki obywateli. Była wielkim osiągnięciem narodu pragnącego zachować niezależność państwową. Zabezpieczała możliwość rozwoju gospodarczego i politycznego kraju. Dwa dni po jej ogłoszeniu Sejm Rzeczpospolitej podjął uchwałę, „aby na tę pamiątkę kościół ex voto wszystkich stanów był wystawiony i Wyższej Opatrzności poświęcony”. Król Stanisław August zaofiarował na ten cel skarpę łazienkowską, pierwotnie przeznaczoną już na budowę kościoła. Punktem kulminacyjnym obchodów pierwszej rocznicy uchwalenia Konstytucji było położenie kamienia węgielnego pod świątynię (1792). Niestety, dwa tygodnie później na ziemie Rzeczypospolitej wtargnęły wojska rosyjskie. Wielki entuzjazm dla budowy świątyni został zniweczony. Filar, którego zdążono postawić od maja do czerwca, rozbudowano do rozmiarów kaplicy. Trzy lata później Polski nie było już na mapie Europy, a król Stanisław August abdykował po trzecim rozbiorze Polski (1795).

Kaplica Świętej Opatrzności Bożej – symbol wolnej Polski
Władze carskie krwawo stłumiły powstanie listopadowe i styczniowe. Zwalczały wszelkie wystąpienia patriotyczne, a demonstracje uczuć narodowych karały zesłaniem w głąb Rosji lub więzieniem. W obawie przed carskim prześladowaniem po powstaniu listopadowym kraj opuściło około 9 tys. Rodaków („Wielka Emigracja”). Wyjechało wówczas do Francji i innych państwa wiele wybitnych postaci życia politycznego i kulturalnego. W atmosferze tęsknoty za Ojczyzną na obczyźnie tworzyli m. In. F. Chopin, A. Mickiewicz., J. Słowacki, Z. Krasiński i C.K. Norwid. Natomiast w warszawskim Ogrodzie Botanicznym jako symbol wolnej Ojczyzny stała kaplica zbudowana na „filarze” kościoła Opatrzności. W setną rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 Maja (1891) młodzież akademicka Warszawy złożyła tam kwiaty. Z tej okazji wybito również kilkanaście medali pamiątkowych, zarówno na ziemiach polskich pod zaborami, jak i w środowiskach polonijnych.

Kolejny projekt budowy świątyni
Za zgodą władz niemieckich, okupujących część ziem polskich, odbyły się uroczyste obchody 125, rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja (1916), We wnękę kaplicy Opatrzności wmurowano pamiątkową tablicę, Obok posadzono młody dąb, symbolizujący trwałość dążeń narodowych Polaków i wierność ideom Konstytucji, Wybito też stosowny medal. W ten sposób, tuż przed odzyskaniem przez Polskę niepodległości, przywrócona została właściwa ranga tej narodowej relikwii, jaką przez okres zaborów była kaplica – ruina fundamentów świątyni Opatrzności. Trzy lata po odzyskaniu niepodległości (1921) ustawą Sejmu Ustawodawczego stwierdzono wolę kontynuacji zobo¬wiązania Sejmu Czteroletniego, Świątynię miało budować państwo polskie, Rząd Józefa Piłsudskiego ufundował wieczyste stypendium na odprawianie codziennej Mszy świętej w intencji pomyślności Rzeczpospolitej oraz za dusze wszystkich Polaków, którzy zginęli pod zaborami. Ogłoszono publiczny konkurs na nowy projekt świątyni, Z piętnastu przygotowanych do drugiej edycji tego konkursu (1930) jednomyślnie wybrano projekt Bohdana Pniew¬skiego, Tym razem świątynia miała stanąć na Polach Mokotowskich, Jednak wybuch II wojny światowej (1939) uniemożliwił jej budowę.

Nieudane próby budowy świątyni
Po zakończeniu II wojny światowej na mapie Europy nadal nie było niepod¬ległej Polski, gdyż zarówno politycznie, jak i gospodarczo została ona uzale¬żniona od Rosji sowieckiej (b. ZSRR). Lata powojenne (1945-1989) to czas represyjnych rządów komunistycznej partii PZPR, ale również czas narodo¬wych aktów religijnych: poświęcenie narodu polskiego Niepokalanemu Sercu Maryi przez Prymasa Polski Augusta Hlonda (1946), Wielka Nowenna Milenij¬na zainicjowana przez Prymasa Polski Stefana Wyszyńskiego, przygotowującą tysiącletnią rocznicę chrztu Polski (1966). Budowę świątyni Opatrzności próbo¬wano zainicjować za kard. Augusta Hlonda, ale jego śmierć i okres stalinizmu zniweczyły te plany. Prymas Tysiąclecia kard. Stefan Wyszyński przypominał społeczeństwu o niespełnionej obietnicy. Idea ta została podjęta na nowo również przez Prymasa Polski kard. Józefa Glempa (1982). W wyróżnionym projekcie zabudowy tzw. Placu Puławskiego, zespół krakowskich architektów umieścił projekt świątyni, ale sam konkurs nie zakończył się realizacją. Była to ostatnia nieudana próba wypełnienia ślubów budowy świątyni. Powiodła się ona dopiero w Trzeciej Rzeczpospolitej (po 1989).

Mapa

Wydarzenia w parafii

Msza dziękczynna za rodziny

Msza dziękczynna za dar życia

Święto Dziękczynienia

Kancelaria parafialna

ul. Ks. Prymasa Augusta Hlonda 1
02-972 Warszawa

tel. +48 696 454 606

e-mail: parafia@centrumopatrznosci.pl

Kancelaria – w budynku Instytutu JPII – czynna:
w poniedziałki 9.00-10.00,
od wtorku do piątku: 19.00-20.00

Msze Święte

Niedziele i święta:
8:00 (w Panteonie Wielkich Polaków), 9:00, 10:30 (dla dzieci), 12:00 (suma), 19:00, 20:30 (w Panteonie Wielkich Polaków)
Dni powszednie:
7:00, 12:00, 18:00 odprawiane są w Panteonie Wielkich Polaków, z wyjątkiem Mszy w sobotę o godz. 12, która odprawiana jest w górnej świątyni

Księża w parafii

Wikariusz

Ksiądz Piotr Celejewski (2003, 2017)

Wikariusz

Ksiądz Mateusz Kielarski (2016, 2016)

Wikariusz

Ksiądz Jarosław Kotula (2004, 2016)

Wikariusz

Ksiądz Mariusz Żołądkiewicz (2006, 2010)

Dekanalny duszpasterz dzieci i młodzieży

Spowiedź

Spowiedź w tygodniu w godz. 17.30-18.00, w niedziele przed Mszą świętą.

Nabożeńtwa

  • Koronka do Miłosierdzia Bożego – w niedziele o 15:00
  • W intencjach „Mszy Wieczystych”, za wstawiennictwem Św. Jana Pawła II w każdy wtorek o 18:00
  • Do Opatrzności Bożej w każdy czwartek po Mszy św. o 18:00
  • Październikowe, majowe i czerwcowe – w niedziele o 15:00 (zamiast Koronki), w dni powszednie po wieczornej Mszy św.